یه روز یه پیرزنی قرص اکس میخوره میگه من ترانه ۱۵ سال دارم

من ميخــوام هميشه عاشق بمونم          به توو چشماي روشنت قسم
با تـــــــــــــرانه هــــــــاي آفتابيه تو           ميتونم به صبح فــردا برسم
اين همه خاطره رو چي کار کنــــيم          نمي تونيم که از اونا بگذريم
واژهء شـــــروع شعر من تويــــــــي          بيا تا آخر خــط با هــم بريم
واسه چي ميخاي که تنهام بــــذاري         چــــرا بايد تورو از يـــــاد ببرم
يادمه يه روز نشستـــي روبـــــــــروم          گفتي که محاله از تو بگـذرم
بيا با هم آسمــــونو طي کنـــــــــيم          تو به من يه فرصت تـازه بده
ميدونم که چشمـــاي عاشـــــــق تو          راهو رسم عاشقي رو بلــده
              توي اين شباي تلخ سوتو کور
               بيا تا خورشيـــدو پيدا بکنيم
                اگه امروزو گرفتـــــن ازمون
                بيا فکري واســــه فردا بکنيم

شب است.سکوت است وآرامش امانمیدانم چرااینبارازسکوت بیزارم من میخواهم فریادبزنم میخواهم بگویم که....
نم نم باران می آید.ازپنجره بیرون رانگاه میکنم،تورامیبینم که هنوزهم آنجاایستاده ای  کناردرخت چنارایستاده ای وباچشمهای خسته ات به من نگاه میکنی امامن چقدرحرف دارم برایت،اگراین باران بگذارد،حرفهایی که تمام این روزهای سردوخاکستری سنگینی کرده اندروی دلم،حرفهایی که همیشه پشت بندش یک ریزباران بوده است وباران.آسمان همیشه به باران چشمهای من حسودی میکندحتی الان هم نمیگذاردتوراازپشت شیشه ببینم.نمیدانم کی دررویاغرق میشوم که توآرام به کنارپنجره می آیی میخواهم بگویم،همه چیزرابه توبگویم اما...اماچیزی برای گفتن ندارم همه ی حرفهایم رابادیکجاباخودبرده باران همچنان می باردخنده ام میگیرد،میخندی،چقدردلتنگ خنده ات

سلام

امیدوارم حال همه ی شما دوستان عزیز خوب باشه

از شما دوستان عزیز بخاطره نظرهایی که می دید و منو راهنمایی می کنید بسیار سپاسگذارم

در پاسخ سوال دوستی که پرسید : چرا شما به مریم حیدرزاده علاقه دارید؟؟

در جواب بگم که مریم عزیز با این که از دو دیده ی خود محروم هست

می تونه الگوی بزرگی برای من و امثال ما باشد که ما به خودمون بیام و دنبال هدف باشیم

و ما که دارای سلامتی کامل می باشیم چرا رهرو راه او نباشیم

مریم برای من مدیر بزرگی ست و در زندگی من بسیار درس ها به من داده که از وقت

گرابنهای خود چگونه استفاده کنم !!!

امیدوارم که وبلاگ من مورد استفاده ی شما دوستان عزیز  قرار گرفته باشه

به امید دیدار مجدد در وبلاگ

تا مطلب جدید دیگه خداحافظ.

 

 

کاش بخشی اززمان خویش را                      وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی ست                      از زلال چشم هایش ترشویم

وقت پاییز از هجوم دست باد                       کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم                         به نگاه سرخ شان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می شویم               با خدای یاس ها خلوت کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی                    باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله های میان خویش را                    با خطوط دوستی مبهم کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست       قلب های نقره ای را نشکنیم

کاش هر شب با دو جرعه نور ماه         چشم های خفته را رنگی زنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق                 رد پای خویش را پیدا کنیم

کاش با الهام از وجدان خویش           یک گره ازکاره دل ها وا کنیم

کاش رسم دوستی را ساده تر             مهربان تر آسمانی تر کنیم

کاش در نقاشی دیدارمان                   شوق ها را ارغوانی تر کنیم

کاش اشکی قلب مان را بشکند           با نگاه خسته ای ویران کنیم

کاش وقتی شاپرک ها تشنه اند         ما به جای ابرها گریان شویم

کاش وقتی آرزویی می کنیم           از دل شفاف مان هم رد شود

مرغ آمین هم از آنجا بگذرد           حرف های قلب مان را بشنود .

       

|+| نوشته شده توسط زهره در پنجشنبه بيست و پنجم اسفند 1384  | نظر بدهید