تاریکی ای که از شکاف دیوار با آن تیرک های آهنی به درون می تابید،

و سایه هایی که غرق در نور بودند،

دنیایی  که دیوانه تر از پیش می نمود ،

و من که به دروغ این دیوار ها با آن حایل های چوبی شان سر می سپردم

                                            *    *    *

زندگی ای که هر روز سنگین تر و هر شب تاریک تر بر سرم آوار می شد،

به خاطر زمستانی که از تصور او هم ناجوانمرد تر بود

به خاطر تلخی حتی فکر کردن به بهار جدیدی که هرگز نمی دید

به خاطر تنفر از اسلافش ...

نبود که سیب نارسیده به زمین افتاد

می خواست صدای خرد شدن برگها را بشنود

آخربه او گفته بودند تو در زندگی بعدی ات پا خواهی داشت .

 و اون- با این فاصله زیاد -همه سعی خودش رو کرده تا فرانسه بنویسه.

کلمانس اونو می خونه یک بار، دو بار، سه بار،هیچی.. هیچی ازش نمی فهمه.کلمانس مدتهاست

چیزی نخونده..هیچی. چند روزی طول می کشه ، کلمانس همه متن اون نامه رو خونده . پیش من

میاد : " هی ... من این کلمه رو حالیم نمی شه"

"من هم" 

کلمانس ومن، هر کس باید از هر کس که میشناسه سوال کنه . این غیر ممکنه که کسی ندونه.

          ما تا حالا از نصف مردم شهر اونو پرسیدیم . هیچی. هیچکی هیچی نمیدونه . اووه ،  

          خدای من، یک کلمه فرانسوی که از یک جزیره دور افتاده برای کلمانس اومده ،نیوزلند،

          و هیچ کس توی شهر از اون سر در نیاره!

روحم را از چنگ شبها و پریدم

با تمام وجودم به آن سوی غم ها

و بعد دیدم شکستنم را

من شناخته بودم آنچه را که تو در من نشناختی در تو

چشم دیشب تر بود،

گوش دیشب کر بود،

ماهیانی که در آسمان شنا می کردند ـ چونکه آبی تر بود ـ می دیدند

" ماه هم بی بر ب