پسر نوح به خواستگاری دختر هابیل رفت. دختر هابیل جوابش کرد و گفت:« نه! هرگز همسری ام را سزاوار نیستی. تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد. تو همانی که بر کشتی سوار نشدی و خدا را نادیده گرفتی و فرمانش را. به پدرت پشت کردی، به پیمانش و پیامش. غرورت، غرقت کرد. دیدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوه ها!»

پسر نوح گفت: « اما آنکه غرق می شود، خدا را خالصانه تر صدا می زند، تا آن کسی که بر کشتی سوار است. من خدایم را لابلای طوفان ها یافتم. در دل مرگ و سهمگینی سیل»

دختر هابیل گفت:« ایمان، پیش از واقعه به کار می آید. در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدی، هر کفری بدل به ایمان می شود. آنچه تو بدان رسیدی، ایمان به اختیار نبود؛ پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست...»

پسر نوح گفت:« آنها که بر کشتی سوارند، امن اند و خدایی کجدار و مریض دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود. من اما آن غریقم که به چنان خدای مهیبی رسیدم که با چشمان بسته  نیز می بینمش و با دستان بسته نیز لمسش می کنم. خدای من چنان خطیر است که هیچ طوفانی آن را از کفم نمی برد.»

دختر هابیل گفت: « باری، تو سرکشی کردی وگناهکاری. گناهت هرگز بخشیده نخواهد شدـ»

پسر نوح خندید و خندید وخندید ... و گفت: « شاید آنکه جسارت عصیان دارد، شجاعت توبه نیز داشته باشد. شاید آن خدا که مجال سرکشی داده، فرصت بخشیده شدن هم داده باشد»

دختر هابیل سکوت کرد و سکوت کرد و سکوت ... و گفت:« شاید...! شاید پرهیزکاری من به ترس و تردید و آغشته باشد اما نام عصیان تو، دلیری نبود. دنیا کوتاه است و آدمی کوتاهتر. مجال آزمون و خطا نیست...»

پسر نوح گفت: « به این درخت نگاه کن و به شاخه هایش ... پیش از آنکه دست های درخت به نور برسند، پاهایش تاریکی را تجربه کرده اند. گاهی برای رسیدن به نور باید از تاریکی عبور کرد. گاهی برای رسیدن به خدا باید از پل گناه گذشت...من اینگونه به خدا رسیدم. راه من اما راه خوبی نیست.راه تو زیباتر است ومطمئن تر...»

پسر نوح این را گفت و رفت...

دختر هابیل تا دوردست ها تماشایش کرد...

دختر هابیل سالهاست که منتظر است و سال هاست که با خود می گوید:

                                                                « آیا همسری اش را سزاوار بودم؟!»